Kelâmın Ruhla Buluştuğu Nokta

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?

Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü kör oldum
Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu kör oldum

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin

İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar

Aşkın aldı benden beni
Bana seni gerek seni
Ben yanarım dünü günü
Bana seni gerek seni

Sanki her şey bir camdan fanusun içindeymiş gibi,
nefes almak bile bir lüks,
görmek ise sadece bir yanılsama.

Vedaların sessizi makbuldür
Gece aniden plansız olanı
Buna uymalı insan, gidecekse eğer

Bir kuyu kazdım kalbimde,
Doldurdum içini zehrimle, rahatlama ümidiyle,
Kendi nefretim şimdi bir deniz, çeker dibe

Yokuş çıkıyorum hunharca.
Yolumda dikenler tarumar olmuş tarlalarda.
Elimde pusulam ; şer'iyye

Kısık sesinin tınısında Anadolu'nun nefesi var
a Çocuk.
Nefesinin zorlandığı yerde bozkırın tozu

Kar yağıyor gecemin yüksek dağlarına
Ellerime bir child üşümesi sarılmış
Yine bir şeyler umuyorum- ötesini…

Ne güneşler doğdu,
Ve niceleri battı
Şu lanet dünyanın hatrına.

Açıldı bir kapı, kapandı bir başkası
Emanet bu dünya, yoktur vefası.
Kavrulurken kor alevlerde bağrımız

“Hatalar bakiredir; tekrarı zevk verir.”
Biz de kimden zevk alacağımıza karar veririz.

bir kere aşk
ne gelicidir
ne geçici
görseniz gözlerini

Sineme düştün ki o gece,
Eyledin ruhumu eşsiz derya.
Sükût terk etti gönlümü

Kırpıldım heyecanımdan kör bir makasla
Gecenin gizinden uzanan bir elle

Ne kadar yanmak gerek parlamak için ?
Arzunun şiddetini bastırmadan

Bir zamanlar adını içimde yankı yaptım,
her nefeste seninle dolup taştım.

Gece, kalbimin kenarına sessizce oturdu bu akşam.
Ne geldiğini hissettirdi ne de gideceğini söyledi.

Dış dünyanın elçisi olarak
Silüeti görünür huzursuzluk timsalinin

Düşmanlarımın en güçlüsüydü,
Kurtuluşumun tek yoluydu.

Kendine ait insanların varsa
Yalnız değilsindir ne kafanda ne hayatta.

Süzülsem bulutlarda özgürce,
Uzaklaşsa kaygı ansızın.

Göremiyorsam hayatın ara renklerini,
Siyah hepsinin önüne geçmişse.

Zamanım yok düşmeye,
İhtiyacım var devam etmeye.

Bırak her şeyde anlam aramayı,
Bulamadığın anlamın içinde kaybolmayı.

Maskelerim vardı yüzümde birer birer,
Her biri farklı bir yalanı gizler.

Sırtımı şehre döndüm
karşımda rüzgârların dansı var ağaç dallarında

merhamet et, sfenks!
ruhum örselenmeye teşne,
ateşler içinde kaldım.

ay parıltısının yetmediği şu gecede
sokaklar tenha iken yanımda olabilsen

Bunu ilk ne zaman söyledim hatırlamıyorum.
Belki bir banyoda, aynanın buğusuna adımı yazarken

Bizim yollarımız ayrı kavuşamayız
Duvarlar örülmüş aramızda, yıkamayız